ریشه شناسی

هارولد بیلی، زبانشناسی زبانهای ایرانی ریشهٔ این واژه را از ریشهٔ ایرانی var- (پوشش، محافظت) و fra- (پس راندن) میداند و معنی اصلی اولیه واژهٔ فروهر را «دلاوریِ حفاظتکننده » عنوان میکند.

نگاره فروهر در فرهنگ ایرانی نشانه دو نماد میهنی و دینی است.

این واژه در زبان اوستایی فْـرَوَشی (fravashi)، در زبان پارسی هخامنشی فْـرَوَرتی (fravarti)، و در پارسی میانه (زبان پهلوی) فْـرَوَهْـر (fravahr) خوانده میشود.

در پارسی میانه شکلهای دیگر این واژه به اینصورت کاربرد داشتهاست:

fraward, frawahr, frōhar, frawaš, frawaxš

بایستهاست که بدانیم فروهر جایگزینی برای اهورامزدا نیست.

* همیستار (مخالف) آنچه، برخی پنداشته اند، فَرَوهر با روان تفاوت دارد، فَرَوهر وظیفه دارد از وقتی که نطفه بسته میشود تا دمِ مرگ شخص را نگهبانی و محافظت کند.